Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

Όχι, δε γράφεται έτσι το ποίημα!


My picture is writing it's poem right here:
https://hiveminer.com/Tags/surreal%2Ctornado


Ελίσσεται τόσο όμορφα
μέσα στο πέπλο του ανέμου
με τις εισπνοές της κόμπους σφιχτούς
σε σκοινιά ασφαλείας
που την προφυλάσσουν από την κριτική σας.

Πιο όμορφα απ' όλους τους καταδικασμένους
φορά τις χειροπέδες της
κι απ' όλους τους νεκρούς
με μεγαλύτερη συνέπεια ανασταίνεται.

Κεντά λουλουδάκια
στο δέρμα γύρω από το στόμα της
και δένει χαρταετούς στο λαιμό της
να μοιάζει πως αυτοκτονεί
κρεμασμένη από ένα πέταγμα.

Διαστροφικά χορεύει το μπλουζ
αγκαλιάζοντας τον εαυτό της
και μαχαιρώνοντας την πλάτη του.

Ήθελε αμέτρητα ακανόνιστα πλακάκια
να τρέχει αποφεύγοντας τις γραμμές.
Άπλωσε ατελείωτα ακανόνιστα ποιήματα
να σκοντάφτει αποφεύγοντας τις ρίμες.

Ένιωθε ξεχωριστή.

Ίσως και να ήταν
στο βαθμό που είναι όλοι
τη στιγμή που στέκονται γυμνοί
στο καθρέφτη με τις αλήθειες τους
ψεγάδια, ρυτίδες, στραβά δόντια,
ψυχή ασιδέρωτη
ζωή τσαλακωμένη.

Ο χαρταετός σφίγγει στο λαιμό
και αντί για βοήθεια
εκείνη απαγγέλει τη ζωή της
σαν ποίημα,
νεράκι που το ξέρει
απ' έξω κι ανακατωτά.

Μα έτσι
δε δημιουργείς
απλά αναπαράγεις την προσευχή
σ' ένα θεό που αρνείται να υπάρξει.

Το ποίημα είναι ποίημα
όταν δεν υπάρχει χρόνος για απαγγελία
ίσως, ούτε χρόνος για συγγραφή.

Αγκαλιάστηκε ξανά.
Αφέθηκε στα χέρια της
που την ξέρουν καλύτερα απ' όλους.

Χόρευε μόνη της
κι όσο χόρευε
οι λέξεις δεν τελείωναν ποτέ
τα ποιήματα στρώνονταν
το ένα δίπλα στο άλλο
κι ο δρόμος της κόντευε να φτάσει
το πέταγμα του χαρταετού
που την έπνιγε.

Στον πνιγμό
δεν υπάρχει χρόνος
ούτε για απαγγελία
ούτε για συγγραφή.
Μόνο χρόνος
για να Λύσεις το Γρίφο σου.






Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

Ματωμένα σύμβολα


Η εικόνα μου προσκυνά τον εαυτό της εδώ:
http://rebloggy.com/post/hair-eyes-white-skin-neck-surreal-blond-pale/74983614275


Πολλοί προσκυνήσαν το λευκό λαιμό της
φιλήσαν το φυλαχτό
που κατά καιρούς 
κρεμούσε στην αλυσίδα της.
Ένα σταυρό,
τα χρόνια που πλανευόταν
απ' τους αγγέλους.
Μία σημαία,
τις εποχές που ήθελε να ανήκει.
Ένα σφυροδρέπανο,
τους καιρούς που διψούσε για επανάσταση.
Μία πεντάλφα,
όταν οργισμένη ξεπερνούσε τα όρια.
Όλα σύμβολα ματωμένα
χόρευαν πάνω στους νεκρούς
που τα ανέδειξαν
και το ασήμι τους 
πότιζε με κόκκινες λίμνες
το λακκάκι του λαιμού της.
Όταν ολοκλήρωσαν το έργο τους
οι προσκυνητές
είχε μία ανίατη πληγή στο λαιμό
κι ένας λυγμός κρεμόταν 
απ' την αλυσίδα της.
Αναλογίστηκε τις διαδρομές
που διέσχισε η πίστη της
και προδομένη από τον εαυτό της
αναζήτησε ένα σύμβολο δικό της
που δε ζητούσε αίμα
για να καταξιωθεί
ούτε οπαδούς
για να κυριαρχήσει.

Πέθανε με γυμνό λαιμό
αόρατο να κρέμεται 
απ' την αλυσίδα,
φυλαχτό της,
το παιδικό Εγώ της.












Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017

Στρατιώτης



Όλοι κυνηγούσαν το στρατιώτη
αθώος ή ένοχος
είχε στραμμένο πάνω του
ένα δάχτυλο, μία κάννη
ενός ανωτέρου 
ενός εχθρού
ενός καταδότη
του ίδιου του εαυτού του
και πάντα 
λίγο πριν πιαστεί
πριν ξυπνήσει απ' τον εφιάλτη
της μάχης 
αμυδρά διέκρινε στο βάθος
τη φιγούρα μιας Μάνας
που ζαρωμένη άπλωνε το χέρι
άρπαζε τον τρομαγμένο άνθρωπο
και τον έκρυβε πάλι στην κοιλιά της
να τον ξαναγεννήσει αργότερα
όταν οι πόλεμοι θα 'χουν τελειώσει
και σαν έφτανε κείνη η μελλοντική στιγμή
ήταν ο ίδιος ο τοκετός
ο πρώτος πόλεμος 
ο γιος αποχωριζόταν τη Μάνα
και ριχνόταν ξανά στην άγρια μάχη
της επόμενης ημέρας.








Σάββατο, 4 Νοεμβρίου 2017

Άγριος Παράδεισος


I borrow my picture from here:
https://fineartamerica.com/featured/surreal-light-painted-forest-sven-brogren.html



Οι μέρες μας απρόβλεπτες
ξημερώνουν σκαρφαλωμένες
πάνω από τον κόσμο
κατάματα στο πρώτο φως
που τυφλώνει
κι οι νύχτες μας ασυμβίβαστες
ξενιτεύονται
πέρα απ' τους ανθρώπους
κι ανταμώνουν στο σκοτάδι
τους ιθαγενείς εαυτούς μας
κι εγώ που διέσχιζα ερήμους
χωρίς μία στάλα νερό
αναβλύζω πηγή μέσα στα χέρια σου
κι εσύ που είχες ένα θεό να πιστεύεις
υποκλίνεσαι με κατάνυξη
στο ζεστό καρβέλι ψωμί μου
ψυχή και σώμα μου
καθώς το εκκρεμές στον τοίχο
δανείζει τα λεπτά του στο μέλλον
και χρεώνει τα δευτερόλεπτά του στο παρελθόν
καταργώντας το μέτρημα,
την αρχή και το τέλος,
κι αντικαθιστά
την εναλλαγή μέρας νύχτας
με το ρυθμό που ανοιγοκλείνεις τα μάτια σου
σαν όλα να υπήρχαν από πάντα
συμπυκνωμένα σ' αυτό το παρόν μας
μέσα στο βλέμμα σου
που με διασχίζει σαν ποτάμι
βυθίζοντας το τοτέμ μου
στα μυθικά βιβλία των τρελών
όπου θεός, θηρίο κι άνθρωπος
σιαμαίοι
υμνούν τον Άγριο Παράδεισο
που 'χεις φυτέψει με τα χέρια σου
πάνω στη Γη μου.











Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

Κορδέλα




Μία κορδέλα
ξέφτι
προεξέχει από το σώμα μου
σαν παρανυχίδα της ψυχής μου
και δεν έχω στόμα 
να την κόψω με τα δόντια
δεν φτάνουν τα χέρια μου 
στη ραχοκοκαλιά
να την ξηλώσω
κι ανεμίζει άγρια
σαν φίδι
που πιάστηκε σε νύχια αετού
και παλεύει να ξεφύγει.

Με την κόψη του ματιού
αγγίζω την άκρη της
μετρώ τα λέπια και τα πούπουλα
και υπολογίζω τα χρόνια
της πάλης.


Πόσο περιποιημένα
και καλοχτενισμένα
τα κορίτσια που πιστεύουν στο Θεό
που υπακούν στο δάσκαλο.
Πόσο καθαρά δάχτυλα
σταθερές γραμμές
ισορροπημένες αποχρώσεις
στα μάτια, στα μαλλιά, στο δέρμα.
Με σεβασμό ραμμένα υφάσματα
ντυμένα τα κορμιά τους
κι η ψυχή
μήτε που το συζητά να κρεμαστεί
απ' την κλωστή
που ξηλώθηκε απ' το κορμί τους,
απ' τη λέξη
που τεντώθηκε στο μυαλό τους.
Δεν ξηλώνονται.
Δεν τεντώνονται.
Δεν μπλέκονται τα μαλλιά τους
στα νύχια του αετού.
Είναι σεμνά θηλυκές
απ' την αρχή ως το τέλος.

Η κορδέλα μου
φτερουγίζει  και τρέμει.
Διαρρέεται από την επιθυμία μου
για μεταμόρφωση.
Δε με χωρά ο άνθρωπος.
Ξέφτισα  μέσα του.
Ο αετός κομπιάζει
φρενάρει στον αέρα
την ύπαρξή του,
σαν να νιώθει πως ετοιμάζομαι
να μπω στο σώμα του.

Και το επιχειρώ.
Για κείνο το κοριτσάκι
που με κοιτάζει με κομμένη την ανάσα
από το μπαλκόνι του.
Που δένοντας κάθε πρωί 
την κορδέλα στις πλεξούδες του
ονειρεύεται ράμφος και νύχια
λέπια και ουρά
να υψωθεί πιο πάνω απ' το ρόλο της
ενσαρκώνοντας το Άπιαστο
που της δίδαξαν να θαυμάζει.











Πέμπτη, 26 Οκτωβρίου 2017

Υιοθετώντας κάθε εγκατάλειψη




Υιοθετώ
όσα εγκατέλειψες.
Φτιάχνω τεράστια οικογένεια
απ' τα ορφανά σου είδωλα
τους παιδικούς σου εαυτούς
τα όνειρα που δεν κυνήγησες
τις σκέψεις που γέννησες
κρυμμένος στη γωνία
της αυτοτιμωρίας
και τις εγκατέλειψες
σαν βγήκες στο φως.


Κρατώ με τρυφερότητα
τα σπασμένα σου παιχνίδια
όλα τα παζλ
που τους λείπουν κομμάτια
και τη στιγμή που
εγκαταλείπεις τον εαυτό σου
τον φιλοξενώ στο σπίτι μου
και σε περιμένω
γνωρίζοντας πως
Εσύ που εγκαταλείπεις
έχεις πιο μεγάλη ανάγκη από αγκαλιά
παρά ο εαυτός σου που εγκαταλείφθηκε.




---------------------------------------------------------------
Στην κυρία Χρυσάνθη, που αγωνίζεται ακολουθώντας την καρδιά της.



Τζογαδόρος




Ένας Τζογαδόρος
προκλητικά αναιδής
έχει πάρει αυτό το ζάρι 
στο χέρι του.
Κάνει τα μαγικά του
κι έπειτα 
εκσφεντονίζει τη Γη
στο μαύρο συμπαντικό της σεντόνι. 
Χύνονται οι θάλασσες 
γεμίζει ο γαλαξίας αλμύρα
και ψάρια που σπαρταράνε,
ψυχές ξεθεωμένες
αρπάζονται απ' τους βράχους.
Στις πιθανότητες 
μία σύγκρουση με την αντιύλη 
αυξάνει το κέρδος του στοιχήματος
και στο μεταίχμιο της αγωνίας
ο Τζογαδόρος
ποντάρει όλο του το βιός
-την Ύπαρξή του-
στην εκ νέου επιβίωσή μας.





Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017

Το μπλουζ των τρελών



Ένα μπάσο απομακρύνεται
στο βάθος του χρόνου
και σαν κύμα επιστρέφει
ο ήχος του ξανά
στο σημείο που υπάρχω
δίνοντας ρυθμό στην πορεία μου
σαν βήμα εσωτερικότητας
που ισορροπεί στις αρτηρίες
στις φλέβες
στα νήματα της σκέψης
μ' έναν αντίλαλο που βαθαίνει
και με ξετυλίγει προς τα μέσα.

Θροΐζουν τα αιμοσφαίρια
κλιμακώνοντας το συγχρονισμό
ζωής χρόνου
καθώς παύσεις από αμυδρό φόβο θανάτου
σποραδικά
διακόπτουν το φως
τον παλμό
και τη μελωδία.

Ο καιρός γρατζουνά με κενή σιωπή
και με θόρυβο.
Τσαλακώνει το χαρτί
το δέρμα
το ημερολόγιο της ζωής μας.

Παλεύω κόντρα.

Η μητρική μου γλώσσα μικρή
δε χωρά όλ' αυτά που χορεύω μέσα μου
μιλώ πια με τα μάτια
κι αν κοιτάξεις από τη χαραμάδα της πληγής μου
μιλώ πια με το αίμα.

Ανεμίζω τους άγραφους στίχους μου
στο μικροδιάστημα που μας χωρίζει
την ώρα που τυλίγεις τα χέρια σου στη μέση μου
και με συνοδεύεις στο μπλουζ των τρελών
που γράφουν τραγούδια
στα συρματοπλέγματα αυτού του κόσμου
με νότες από αποδημητικούς εαυτούς
σε κενές ώρες επίγειου θανάτου.

Με κρατάς ζωντανή
και σε χορεύω ως το θάνατο.






Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Χορός



My picture enjoys dancing here:
https://flavorwire.files.wordpress.com/2012/10/csb9q.jpg


Δε θυμάμαι πώς βρέθηκα
σ' αυτόν το χορό
των επιτηδευμένων διασημοτήτων
των ανώνυμα επωνύμων
με τα ταμπελάκια καρφιτσωμένα
στο πέτο
να διδάσκομαι ταχύρυθμα τα βήματα
δίχως να προφταίνω να αφομοιώσω
τη μουσική.

Σας παρακαλώ
αφήστε με για λίγους αιώνες
εδώ, στη γωνιά μου
να ενσωματωθώ με τη μελωδία
να με απορροφήσει ο ρυθμός
μέχρι να γίνουν όλα μουσική
και ν' αρχίσει το σώμα μου
μόνο του να χορεύει
ξετυλίγοντας την κίνησή του
στο χωματόδρομο της δικής μου ιστορίας.





Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Επίθεση


My picture is getting asleep in here:
https://favim.com/image/15433/


Όσο κοιμάται ο Δαίμονας
η Ψυχή σου τρέμει.

Ξύπνησέ τον λοιπόν
για να μπορέσεις 
να τον νικήσεις.