Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Σάββατο, 2 Δεκεμβρίου 2017

Όταν θα 'ρθεις



          
        


 Όλοι οι προς μελοποίηση στίχοι μοιάζουν παιδικές προσπάθειες να χωρέσεις την αλήθεια σου σε μία χούφτα λέξεις..
(Η Άννα Αδαμοπούλου έχει τους στίχους στα χέρια της για μελοποίηση..)
-----------------------------------------------


Πλάθω τον κόσμο για όταν θα ‘ρθεις
δεν ακουμπάει την αλήθεια κανείς
είμαστε μόνοι στο πλάνο αυτό
όταν θα έρθεις, Εσύ κι Εγώ.

Δε θα σε ψάξω σε επίσημα μέρη
ο Έρωτας χόρτασε φεγγάρι κι αστέρι
θέλει σκοτάδι και φώτα σβηστά
θέλει μια νύχτα με βαθιά μυστικά.

Κεντάω το μαύρο λινό φόρεμά μου
πάνω στα άγρια, τρελά όνειρά μου
σκαρφαλώνω, όροφος τελευταίος
θα ‘ναι θάνατος ή Έρωτας μοιραίος.

Σε θέλω ανάμικτο. Κεντρί και μέλι.
Να ‘χει η Ψυχή μου λόγο να θέλει
αιώνια να μένω στο δωμάτιο αυτό
μια σταλιά χώρος, βασίλειο σωστό.

Θα έχουμε στους τοίχους παράσημα μαχών
ψίθυροι, κραυγές, λόγια των ψυχών
και τα σώματά μας στο κέντρο του κύκλου
οι σκιές τρελές, λάδι θα τους ρίχνουν.

Κι όλα μια φωτιά στην ήσυχη πόλη
γύρω μας νεκροί, υπνοβάτες,  όλοι
απομείναμε εμείς, σώσε με να σε σώσω
αγάπησέ με, πριν με σκοτώσω.

Άπλωσε χαλί μου τα ξερά τα χόρτα
στέκομαι με σπίρτο και φωτιά στην πόρτα
δε θ’ αγαπηθούμε όπως όλοι οι άλλοι
να ‘χεις ετοιμάσει βαλίτσα μεγάλη.

Θα αναστηθούμε στην αντίπερα όχθη.
Θα ψαρεύουμε με τεράστια απόχη
Εγώ την Ψυχή σου, Εσύ τη δική  μου
θα ‘ναι η Ζωή σου, Μωρό μου, Ζωή μου.

Θα με χορταίνεις με σάρκα και αίμα
θα σε χορταίνω με παλμούς στη φλέβα.
Μία αιωνιότητα οι μικρές στιγμές μας
ορατές στο απέραντο γυαλίζουν οι σκιές μας.

Κι αν κάπου θα υπάρχουμε αιώνες μετά
θα ‘ναι στο αγκάθι που τη σκέψη τρυπά
και φυτρώνει όνειρο στων ανθρώπων τον ύπνο.
Εκεί πάντα θα ‘ρχομαι να σε βρίσκω.
Εκεί που γεννιέται ο σπόρος της τρέλας
ο Έρωτας καλπάζει άγριος αέρας
σαρώνει το σύμπαν το καλοφτιαγμένο.
Εκεί πάντα θα σε περιμένω.

Μην αργείς, αγριεύει ο καιρός
Υψώνονται κτίρια, πόλεις, γκρεμός
στενεύει ο χώρος, κελί φυλακής,
όσο  αργείς, πεθαίνω  νωρίς
κι αν ζωντανεύω κάθε πρωί
είναι γιατί σ’ αγαπώ σαν Τρελή.

Πλάθω τον κόσμο για όταν θα ‘ρθεις
δεν ακουμπάει την αλήθεια κανείς
είμαστε μόνοι στο πλάνο αυτό
όταν θα έρθεις, Εσύ κι Εγώ.


 -----------------------------------------------------
Αφιερωμένο στον Θοδωρή....



Δευτέρα, 27 Νοεμβρίου 2017

Μονόλογος ενός commando




Μονόλογος ενός commando, Φιλοξενία του άρθρου στην Εκπαιδευτική Πύλη alfavita.gr


Το σχολείο μου είναι μικρό. Γυμνάσιο με 6 τμήματα σε επαρχιακή ζώνη. «Παιδιά θηρία» θα σκεφτείς και δε θα έχεις άδικο! Είναι φορές που το εγχείρημα να μπεις μέσα στην τάξη και να κάνεις μάθημα μοιάζει σαν αποστολή commandos.

Αποστολή Νο1: Διαχείριση της τάξης. Άθλος! Θα πάρει χρόνο. Θα σού εξαντλήσει τις δυνάμεις. Θα σού απορροφήσει την ευρηματικότητα.

Αποστολή Νο2: αν σού έχει μείνει ενέργεια, ήρθε η ώρα να διδάξεις το γνωστικό αντικείμενο, στο χρόνο που θα επιτύχεις να διαρκέσει η επίτευξη της αποστολής Νο1. Μόλις λήξει ο χρόνος θα είναι αργά να εντρυφήσεις σε νέους ορισμούς, νέα πειράματα, πόσο μάλλον σε μεταγνώση.

Αποστολή Νο3: αν στην προσπάθεια των δύο προηγούμενων αποστολών δεν κατάφερες ν’ αγγίξεις το στόχο, η τρίτη  και τελευταία σου αποστολή είναι να βγεις σώος από αυτήν τη διδακτική ώρα, με ψυχικά αποθέματα για την επόμενη ώρα, που θ’ ακολουθήσει.

Οι συνάδελφοι κοιτάζουν το πρόγραμμά τους. Όποιος ετοιμάζεται να μπει στην αίθουσα του Β2 βγάζει έναν αναστεναγμό απόγνωσης, αποπειράται να ορθώσει το ανάστημά του ανακτώντας την αυτοπεποίθησή του πως ως καθηγητής μπορεί να τα βγάλει πέρα με 16 ατίθασα παιδιά και προχωρά στο πεδίο της μάχης.

Πέρσι τα μικράκια μας ήταν πρωτάκια. Στον απολογισμό της χρονιάς που πέρασε μέτρησα τις ώρες που κατάφερα να κάνω ολοκληρωμένο μάθημα στο εργαστήριο πληροφορικής. Ελάχιστες.

Αυτό το τμήμα όντως έχει κάποιες ιδιαιτερότητες που καλείται ο καθένας να αντιμετωπίσει. Δεν έχουν μάθει να λειτουργούν δεμένοι, ως ομάδα. Δεν έμαθαν να σέβονται ούτε τον καθηγητή, ούτε το συμμαθητή τους, μα ορισμένες φορές θα έλεγες πως δε σέβονται ούτε τον εαυτό τους, καθώς  γίνεσαι μάρτυρας περιστατικών που οι ίδιοι προσβάλλουν, με ένα παράξενα αστειευόμενο ύφος, τον ίδιο τους τον εαυτό. Μοιάζει σαν να υποτιμούν τις ικανότητές τους και να θέλουν να προσελκύσουν την προσοχή επιλέγοντας τους πιο λάθος τρόπους. Ρίχνω το φταίξιμο στους γονείς. Μα 12 χρόνια, δεν έχουν  μάθει τρόπους συμπεριφοράς σ’ αυτά τα παιδιά; Και μ’ αυτές τις προϋποθέσεις καλείται ο καθηγητής να μπει μέσα στην τάξη να διδάξει μαθηματικά, αρχαία, ιστορία, κ.α.

Συσκέφτομαι μόνη μου. Ο δικηγόρος του διαβόλου είναι πάντα μέσα στο μυαλό μου: «Δε θα σώσεις εσύ τον κόσμο. Κάνε το μάθημα που ξέρεις και όποιος θέλει ας προσέξει να μάθει! Δεν είναι ευθύνη σου να ψυχολογήσεις τον κάθε μαθητή. Εξάλλου, σκέψου, πόσα λάθη μπορείς να κάνεις και να κατηγορηθείς και να βρεις και τον μπελά σου. Μία χρονιά ακόμη είναι. Θα  περάσει! Κι από την άλλη, σκέψου, πόσες εναλλακτικές νομίζεις ότι έχεις; Σχεδόν καμία! Δηλαδή τι σκέφτεσαι; Να αλλάξεις όλον τον προγραμματισμό της ύλης σου για ένα τμήμα ασυμμόρφωτων παιδιών; Να ακολουθήσεις μία οδό που δεν ξέρεις καν πού θα σε βγάλει; Το κλασικό σου μάθημα είναι εγγυημένο και σε έχει κατοχυρωμένο. Οι κανόνες και οι νόμοι είναι σαφείς. Όποιος παρεμποδίζει το μάθημα αποβάλλεται με ωριαία και με τον εκφοβισμό οι υπόλοιποι λουφάζουν στη θέση τους και έστω προσποιούμαστε πως όλα κυλούν ρολόι. Εγώ παραδίδω. Και τα παιδιά προσποιούνται πως καταλαβαίνουν, ή απλώς γέρνουν αφηρημένα στο θρανίο και δεν ενοχλούν κανέναν. Είναι ένα κέρδος κι αυτό. Δε νομίζεις;»

Ο δικηγόρος του διαβόλου ξέρει πως κι εγώ όταν ήμουν μικρή ήμουν ένα παιδί που αμφισβητούσε έντονα τις αυθεντίες των γονιών και των δασκάλων. Ξέρει πως πάρα πολύ συχνά μπαίνω στη θέση αυτών των ατίθασων πιτσιρίκων και προβληματίζομαι: ΓΙΑΤΙ δεν μπορώ να προσελκύσω το ενδιαφέρον τους; Τι πρέπει να αλλάξω; Τι θα ήθελα εγώ αν ήμουν στη θέση τους;

Το νιώθω πως αρχίζω να ξεβολεύομαι. Αυτά τα θηρία με βάζουν σε άλλη τροχιά! Αντί να τους επηρεάσω εγώ, με σπρώχνουν αυτά. Η Χάρις Κατάκη στο «Ήρεμο Φίδι του Θεού» ερμηνεύει τις αποκλίσεις της συμπεριφοράς ενός νέου με τη Συστημική Θεωρία. Ο κάθε νέος που παρουσιάζει μία προκλητική συμπεριφορά είναι ο γενναίος που έχει το θάρρος να μας χτυπήσει το καμπανάκι πώς στο σύστημα/στην ομάδα όπου εντασσόμαστε ΔΕΝ κυλούν όλα ρολόι, όπως θέλουμε να δείχνουμε. Ο νέος μάς προκαλεί να παραδεχτούμε όλα όσα δεν πάνε καλά και να τα αλλάξουμε. Και ναι, ΔΕΝ είναι συμβατό με τις ανάγκες της κάθε νέας γενιάς να διδάσκω το ίδιο γνωστικό αντικείμενο χωρίς παραλλαγές, χωρίς προσαρμογές, χωρίς ψυχή συγχρονισμένη με τις ανησυχίες των παιδιών  μου.

Στο Β2 διδάσκω από πέρσι. Πληροφορική και  μαθηματικά. Αν το Β2 δεν  έμαθε να λειτουργεί ως ομάδα, φταίω εγώ. Αν δεν κατάφερα να τους διδάξω να σέβονται τον κάθε συμμαθητή τους που παίρνει το λόγο να μιλήσει, φταίω εγώ. Αν έμεινα μόνο στις πράξεις  με θετικούς κι αρνητικούς αριθμούς, χωρίς να τους διδάξω -στο βαθμό έστω που μου αναλογεί- το Μεγάλο ΣΥΝ των Αξιών της Ζωής, φταίω εγώ.

Θα μου πείς, το κράτος σε πληρώνει για εκπαιδευτικό ειδικότητας ΠΕ19. Πόσους ρόλους νομίζεις μπορείς να αναλάβεις; Δε φτάνει που ξαφνικά διδάσκεις και μαθηματικά, θέλεις να το παίξεις και ψυχολόγος!

Και πάλι, ξυπνώντας το δικό μου ατίθασο κοριτσάκι, που το κουβαλάω μέσα μου από το δημοτικό, θα απαντήσω πως ΔΕ χρειάζεται να είμαι ψυχολόγος για να πλησιάσω τα παιδιά μου. Αρκεί αυτό το μαγικό:  να τα νιώσω παιδιά Μου. Να τους δείξω ότι νοιάζομαι. Να μάθω τι συμβαίνει πίσω από τη βιτρίνα του  ατίθασου κι απροσάρμοστου μαθητή. Να έρχεται ο γονιός του κάθε παιδιού μου να ρωτήσει για το παιδί του και, όπως ο Μάνατζερ του Ενός λεπτού (Kenneth Blanchard, Ph.D. Spencer Johnson, M.D. – Εκδόσεις Κλειδάριθμος), να έχω ΚΑΤΙ ΚΑΛΟ να πω για το  κάθε παιδί. Κρατώ το γεγονός πως ο Φώτης (που έχασε τη χρονιά του πρόπερσι) έχει πάρα πολύ καλή στρατηγική στο σκάκι, άρα έχει μαθηματική σκέψη, την οποία πρέπει να του μάθουμε να αξιοποιεί και σε άλλους τομείς της ζωής του. Αυτό το παιδί είναι η αφορμή να διδαχτούμε νέα μαθήματα ζωής. Ποιος θα εγγραφεί στην τάξη;

Αυτό προϋποθέτει από μέρους μας παρατήρηση, επεξεργασία, θετική παρέμβαση, επινοητικότητα στο να εξελίξουμε τα θετικά στοιχεία του κάθε παιδιού, πολύτιμο χρόνο, διάθεση εαυτού και τη γενναία απόφαση να συνδυάσουμε τη διδακτέα ύλη με τους νέους στόχους που άπτονται των Αξιών Ζωής και της συμπεριφοράς του ατόμου, ώστε να εξελιχθεί σε έναν χρήσιμο και ευτυχισμένο άνθρωπο.

Το πιο ζωηρό τμήμα του σχολείου μας είναι το Β2. Το τμήμα σε προκαλεί: να μείνεις στα ίδια ή να αλλάξεις νοοτροπία και συχνότητα. Να αναπροσαρμοστείς.

Θα πάρεις την απόφαση να αναμετρηθείς με τον εαυτό σου;

Όλοι επιθυμούμε να διδάξουμε σε άριστους μαθητές για να κλέψουμε λίγη από την καταξίωση που θα γνωρίσουν στο μέλλον. Όμως, η αληθινή πρόκληση είναι αυτή που διατύπωσε ο Αλεξάντερ Νιλ:

«Ευχαριστιέμαι να γίνονται ευτυχισμένα και να περπατάνε με ψηλά το κεφάλι παιδιά που τα γνώρισα δυστυχισμένα, γεμάτα μίσος και φόβο. Το αν θα γίνουν καθηγητές πανεπιστημίου ή υδραυλικοί, δε με νοιάζει»

Και υπάρχουν  παιδιά σήμερα, όπως υπήρχαν και πάντα, που βιώνουν καταστάσεις ζωής που υπερβαίνουν τις παιδικές αντοχές τους. Δεν μπορούμε να λύσουμε ανάλογα προβλήματα, όμως μπορούμε να δείξουμε και να διδάξουμε αγάπη. Και αυτό δεν προϋποθέτει να έχουμε σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο της Αγάπης. Προϋποθέτει να θυμηθούμε πως κάθε δάσκαλος είναι κι ένας δεύτερος γονιός, ειδικά στο παιδί που το έχει ανάγκη και ξεσπά αντιδρώντας σε όλα.

Είναι φορές που η Αποστολή έχει πετύχει πριν καν τεθεί στην πράξη.

Αποστολή Νο4:  θα ενσωματωθώ σ’ αυτήν την παράξενη ομάδα του Β2 και θα αλλάξω, προσπαθώντας να μάθω και να διδάξω νέους τρόπους επικοινωνίας, δημιουργικότητας και ανθρώπινης επαφής μέσα στην τάξη.



Παυλίδου Κάκια

ΠΕ19 – ΠΕ12.05


Κυριακή, 26 Νοεμβρίου 2017

Απώλεια μνήμης


Mind Blowing Surreal Digital Paintings
by American Artist Jeffrey Smith - Ascending Storm



Δε θυμάμαι το όνειρο
που είδα χθες
κι έρχονται στιγμές
που ξεχνώ
κι όλα όσα έχω ζήσει,
σαν να έχω έρθει 
από το πουθενά
να χαράξω τ' όνομά μου
στη διεύθυνση 
αυτού του σπιτιού
που νιώθω δε μου ανήκει,
μα ούτε τ' όνομά μου θυμάμαι
και όμως, έτσι, 
δίχως μνήμη 
υπέροχα ζω
κι αισθάνομαι
γιατί υποψιάζομαι
πως η μνήμη
υπάρχει κυρίως 
να καταγράφει χρέη
να ενισχύει την απώλεια
να διατηρεί την ταυτότητα
που σε διαφοροποιεί από τους άλλους
και πάντα, μα πάντα
η μνήμη ξεχνά
να ζήσει το τώρα.

















Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

Όχι, δε γράφεται έτσι το ποίημα!


My picture is writing it's poem right here:
https://hiveminer.com/Tags/surreal%2Ctornado


Ελίσσεται τόσο όμορφα
μέσα στο πέπλο του ανέμου
με τις εισπνοές της κόμπους σφιχτούς
σε σκοινιά ασφαλείας
που την προφυλάσσουν από την κριτική σας.

Πιο όμορφα απ' όλους τους καταδικασμένους
φορά τις χειροπέδες της
κι απ' όλους τους νεκρούς
με μεγαλύτερη συνέπεια ανασταίνεται.

Κεντά λουλουδάκια
στο δέρμα γύρω από το στόμα της
και δένει χαρταετούς στο λαιμό της
να μοιάζει πως αυτοκτονεί
κρεμασμένη από ένα πέταγμα.

Διαστροφικά χορεύει το μπλουζ
αγκαλιάζοντας τον εαυτό της
και μαχαιρώνοντας την πλάτη του.

Ήθελε αμέτρητα ακανόνιστα πλακάκια
να τρέχει αποφεύγοντας τις γραμμές.
Άπλωσε ατελείωτα ακανόνιστα ποιήματα
να σκοντάφτει αποφεύγοντας τις ρίμες.

Ένιωθε ξεχωριστή.

Ίσως και να ήταν
στο βαθμό που είναι όλοι
τη στιγμή που στέκονται γυμνοί
στο καθρέφτη με τις αλήθειες τους
ψεγάδια, ρυτίδες, στραβά δόντια,
ψυχή ασιδέρωτη
ζωή τσαλακωμένη.

Ο χαρταετός σφίγγει στο λαιμό
και αντί για βοήθεια
εκείνη απαγγέλει τη ζωή της
σαν ποίημα,
νεράκι που το ξέρει
απ' έξω κι ανακατωτά.

Μα έτσι
δε δημιουργείς
απλά αναπαράγεις την προσευχή
σ' ένα θεό που αρνείται να υπάρξει.

Το ποίημα είναι ποίημα
όταν δεν υπάρχει χρόνος για απαγγελία
ίσως, ούτε χρόνος για συγγραφή.

Αγκαλιάστηκε ξανά.
Αφέθηκε στα χέρια της
που την ξέρουν καλύτερα απ' όλους.

Χόρευε μόνη της
κι όσο χόρευε
οι λέξεις δεν τελείωναν ποτέ
τα ποιήματα στρώνονταν
το ένα δίπλα στο άλλο
κι ο δρόμος της κόντευε να φτάσει
το πέταγμα του χαρταετού
που την έπνιγε.

Στον πνιγμό
δεν υπάρχει χρόνος
ούτε για απαγγελία
ούτε για συγγραφή.
Μόνο χρόνος
για να Λύσεις το Γρίφο σου.






Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

Ματωμένα σύμβολα


Η εικόνα μου προσκυνά τον εαυτό της εδώ:
http://rebloggy.com/post/hair-eyes-white-skin-neck-surreal-blond-pale/74983614275


Πολλοί προσκυνήσαν το λευκό λαιμό της
φιλήσαν το φυλαχτό
που κατά καιρούς 
κρεμούσε στην αλυσίδα της.
Ένα σταυρό,
τα χρόνια που πλανευόταν
απ' τους αγγέλους.
Μία σημαία,
τις εποχές που ήθελε να ανήκει.
Ένα σφυροδρέπανο,
τους καιρούς που διψούσε για επανάσταση.
Μία πεντάλφα,
όταν οργισμένη ξεπερνούσε τα όρια.
Όλα σύμβολα ματωμένα
χόρευαν πάνω στους νεκρούς
που τα ανέδειξαν
και το ασήμι τους 
πότιζε με κόκκινες λίμνες
το λακκάκι του λαιμού της.
Όταν ολοκλήρωσαν το έργο τους
οι προσκυνητές
είχε μία ανίατη πληγή στο λαιμό
κι ένας λυγμός κρεμόταν 
απ' την αλυσίδα της.
Αναλογίστηκε τις διαδρομές
που διέσχισε η πίστη της
και προδομένη από τον εαυτό της
αναζήτησε ένα σύμβολο δικό της
που δε ζητούσε αίμα
για να καταξιωθεί
ούτε οπαδούς
για να κυριαρχήσει.

Πέθανε με γυμνό λαιμό
αόρατο να κρέμεται 
απ' την αλυσίδα,
φυλαχτό της,
το παιδικό Εγώ της.












Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017

Στρατιώτης



Όλοι κυνηγούσαν το στρατιώτη
αθώος ή ένοχος
είχε στραμμένο πάνω του
ένα δάχτυλο, μία κάννη
ενός ανωτέρου 
ενός εχθρού
ενός καταδότη
του ίδιου του εαυτού του
και πάντα 
λίγο πριν πιαστεί
πριν ξυπνήσει απ' τον εφιάλτη
της μάχης 
αμυδρά διέκρινε στο βάθος
τη φιγούρα μιας Μάνας
που ζαρωμένη άπλωνε το χέρι
άρπαζε τον τρομαγμένο άνθρωπο
και τον έκρυβε πάλι στην κοιλιά της
να τον ξαναγεννήσει αργότερα
όταν οι πόλεμοι θα 'χουν τελειώσει
και σαν έφτανε κείνη η μελλοντική στιγμή
ήταν ο ίδιος ο τοκετός
ο πρώτος πόλεμος 
ο γιος αποχωριζόταν τη Μάνα
και ριχνόταν ξανά στην άγρια μάχη
της επόμενης ημέρας.








Σάββατο, 4 Νοεμβρίου 2017

Άγριος Παράδεισος


I borrow my picture from here:
https://fineartamerica.com/featured/surreal-light-painted-forest-sven-brogren.html



Οι μέρες μας απρόβλεπτες
ξημερώνουν σκαρφαλωμένες
πάνω από τον κόσμο
κατάματα στο πρώτο φως
που τυφλώνει
κι οι νύχτες μας ασυμβίβαστες
ξενιτεύονται
πέρα απ' τους ανθρώπους
κι ανταμώνουν στο σκοτάδι
τους ιθαγενείς εαυτούς μας
κι εγώ που διέσχιζα ερήμους
χωρίς μία στάλα νερό
αναβλύζω πηγή μέσα στα χέρια σου
κι εσύ που είχες ένα θεό να πιστεύεις
υποκλίνεσαι με κατάνυξη
στο ζεστό καρβέλι ψωμί μου
ψυχή και σώμα μου
καθώς το εκκρεμές στον τοίχο
δανείζει τα λεπτά του στο μέλλον
και χρεώνει τα δευτερόλεπτά του στο παρελθόν
καταργώντας το μέτρημα,
την αρχή και το τέλος,
κι αντικαθιστά
την εναλλαγή μέρας νύχτας
με το ρυθμό που ανοιγοκλείνεις τα μάτια σου
σαν όλα να υπήρχαν από πάντα
συμπυκνωμένα σ' αυτό το παρόν μας
μέσα στο βλέμμα σου
που με διασχίζει σαν ποτάμι
βυθίζοντας το τοτέμ μου
στα μυθικά βιβλία των τρελών
όπου θεός, θηρίο κι άνθρωπος
σιαμαίοι
υμνούν τον Άγριο Παράδεισο
που 'χεις φυτέψει με τα χέρια σου
πάνω στη Γη μου.



-----------------------------------------
Αφιερωμένο στον Θοδωρή....







Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

Κορδέλα




Μία κορδέλα
ξέφτι
προεξέχει από το σώμα μου
σαν παρανυχίδα της ψυχής μου
και δεν έχω στόμα 
να την κόψω με τα δόντια
δεν φτάνουν τα χέρια μου 
στη ραχοκοκαλιά
να την ξηλώσω
κι ανεμίζει άγρια
σαν φίδι
που πιάστηκε σε νύχια αετού
και παλεύει να ξεφύγει.

Με την κόψη του ματιού
αγγίζω την άκρη της
μετρώ τα λέπια και τα πούπουλα
και υπολογίζω τα χρόνια
της πάλης.


Πόσο περιποιημένα
και καλοχτενισμένα
τα κορίτσια που πιστεύουν στο Θεό
που υπακούν στο δάσκαλο.
Πόσο καθαρά δάχτυλα
σταθερές γραμμές
ισορροπημένες αποχρώσεις
στα μάτια, στα μαλλιά, στο δέρμα.
Με σεβασμό ραμμένα υφάσματα
ντυμένα τα κορμιά τους
κι η ψυχή
μήτε που το συζητά να κρεμαστεί
απ' την κλωστή
που ξηλώθηκε απ' το κορμί τους,
απ' τη λέξη
που τεντώθηκε στο μυαλό τους.
Δεν ξηλώνονται.
Δεν τεντώνονται.
Δεν μπλέκονται τα μαλλιά τους
στα νύχια του αετού.
Είναι σεμνά θηλυκές
απ' την αρχή ως το τέλος.

Η κορδέλα μου
φτερουγίζει  και τρέμει.
Διαρρέεται από την επιθυμία μου
για μεταμόρφωση.
Δε με χωρά ο άνθρωπος.
Ξέφτισα  μέσα του.
Ο αετός κομπιάζει
φρενάρει στον αέρα
την ύπαρξή του,
σαν να νιώθει πως ετοιμάζομαι
να μπω στο σώμα του.

Και το επιχειρώ.
Για κείνο το κοριτσάκι
που με κοιτάζει με κομμένη την ανάσα
από το μπαλκόνι του.
Που δένοντας κάθε πρωί 
την κορδέλα στις πλεξούδες του
ονειρεύεται ράμφος και νύχια
λέπια και ουρά
να υψωθεί πιο πάνω απ' το ρόλο της
ενσαρκώνοντας το Άπιαστο
που της δίδαξαν να θαυμάζει.











Πέμπτη, 26 Οκτωβρίου 2017

Υιοθετώντας κάθε εγκατάλειψη




Υιοθετώ
όσα εγκατέλειψες.
Φτιάχνω τεράστια οικογένεια
απ' τα ορφανά σου είδωλα
τους παιδικούς σου εαυτούς
τα όνειρα που δεν κυνήγησες
τις σκέψεις που γέννησες
κρυμμένος στη γωνία
της αυτοτιμωρίας
και τις εγκατέλειψες
σαν βγήκες στο φως.


Κρατώ με τρυφερότητα
τα σπασμένα σου παιχνίδια
όλα τα παζλ
που τους λείπουν κομμάτια
και τη στιγμή που
εγκαταλείπεις τον εαυτό σου
τον φιλοξενώ στο σπίτι μου
και σε περιμένω
γνωρίζοντας πως
Εσύ που εγκαταλείπεις
έχεις πιο μεγάλη ανάγκη από αγκαλιά
παρά ο εαυτός σου που εγκαταλείφθηκε.




---------------------------------------------------------------
Στην κυρία Χρυσάνθη, που αγωνίζεται ακολουθώντας την καρδιά της.



Τζογαδόρος




Ένας Τζογαδόρος
προκλητικά αναιδής
έχει πάρει αυτό το ζάρι 
στο χέρι του.
Κάνει τα μαγικά του
κι έπειτα 
εκσφεντονίζει τη Γη
στο μαύρο συμπαντικό της σεντόνι. 
Χύνονται οι θάλασσες 
γεμίζει ο γαλαξίας αλμύρα
και ψάρια που σπαρταράνε,
ψυχές ξεθεωμένες
αρπάζονται απ' τους βράχους.
Στις πιθανότητες 
μία σύγκρουση με την αντιύλη 
αυξάνει το κέρδος του στοιχήματος
και στο μεταίχμιο της αγωνίας
ο Τζογαδόρος
ποντάρει όλο του το βιός
-την Ύπαρξή του-
στην εκ νέου επιβίωσή μας.