Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018

Προετοιμασία



Ο αξιωματικός μου θυσιάστηκε. Το ασπρόμαυρο μωσαϊκό ξέφτισε από τις τόσες κινήσεις και ακόμη δεν προδικάστηκε η νίκη κανενός. Τα πιονάκια επικίνδυνα πλησιάζουν στο γκρεμό της μεταμόρφωσης για να γίνουν Βασίλισσες. Ο Βασιλιάς μόνιμα κρύβεται. Άσπρος ή Μαύρος, λαχανιάζει να κρύβεται. Αρσενικός ηγέτης υψηλών προδιαγραφών Φυγής. Χωράει το ανάστημά του πίσω από τα πιονάκια και τ' άλογα. Αλόγιστα ξοδεύει τις κινήσεις των άλλων υπέρ του.
Τί φοβάται; Τί είναι αυτό που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει; Τον εχθρό κατά πρόσωπο; Την αιχμαλωσία; Τα βασανιστήρια ή το θάνατο; Και τί σόι βασιλιάς είναι αν φέρεται ως φυγάς;

Εγώ είμαι το χέρι που κινεί το βασιλιά προς τις κρυψώνες του.
Είμαι ο σχιζοφρενής παίχτης που κινεί διαδοχικά μία τον άσπρο και μία τον μαύρο στρατό.
Είμαι ο εχθρός του εαυτού μου.
Την ώρα που απειλώ  τον αντίπαλό μου βασιλιά η βασίλισσά του με εκδικείται διατάζοντας όλα τα πιονάκια να την κλωνοποιήσουν. Κάθε μεταμόρφωση κι ένας εαυτός μου.
Πόσους να αιχμαλωτίσω για να ταυτιστώ με το Είναι μου; Για να σμίξει το μαύρο με το άσπρο, χωρίς το ένα να ακυρώσει το άλλο;  Για να ονομάσω ήττες τις νίκες μου, εφόσον χάνω τόσα στην πορεία για να κερδίσω το κάτι; Για να ονομάσω νίκες τις ήττες μου, εφόσον κερδίζω σε εμπειρία;

Απειλώ κι απειλούμαι.
Ατέρμων κύκλος μιας επίμονης στρατηγικής που πολεμά τον εαυτό της.
Παίζω με καθρεφτίσματα. Ό,τι κινεί ο ένας, κινεί κι ο άλλος.
Πώς να ξεφύγεις από το είδωλο στον καθρέφτη όταν δεν υπάρχει καθρέφτης και το είδωλο είσαι εσύ ο ίδιος που μιμείται το αρχέτυπο;

Τρώω τα πιόνια. μαζεύω πόντους. Μένουν οι δύο βασίλισσες και οι βασιλιάδες τους. Δυαδική εγώ. Αρσενικό Θηλυκό. Άσπρο μου και Μαύρο. Ξεφεύγω και μεταμορφώνομαι. Γίνομαι η ξεφτισμένη σκακιέρα που πάνω της δημιουργώ το  παιχνίδι της Ζωής μου κι έχω εκπαιδευτεί σε όλες τις στρατηγικές για τη Μεγάλη Στιγμή, όπου θα εμφανιστεί στο σκηνικό ο Δημιουργός μου.





Τετάρτη, 14 Φεβρουαρίου 2018

Για μία μικρή





Γεγονότα αλυχτάνε και πάντα, παντού μία μικρή, αντικειμενικά αόρατη, μικροσκοπικά ορατή, παρακολουθεί τη Ζωή, καταγράφει στη μνήμη της, παρατηρεί χωρίς να παρατηρείται. Το χεράκι τυλιγμένο στην τρυφερή γάμπα της Μαμάς. Από τη θερμοκρασία στο δέρμα της Μητρικής Ορθοστασίας αντιλαμβάνεται αν ο κόσμος είναι έτοιμος να εκραγεί ή αν συνθηκολόγησε για Ειρήνη. Χεράκι δεν κράτησε ποτέ. Μόνο το κρόσσι στο μητρικό φουστάνι, ομφάλιο λώρο για να θρέψει το δικό της φόρεμα και τη φλέβα  με το Κόκκινο που ανεμίζει στο αίμα της Μάνας της. Ο κόσμος που υψώνεται πάνω από το παιδικό της ανάστημά, κάποια στιγμή θα τη βρει μπροστά του, κόκκινη και αρνούμενη να συμβιβαστεί με τις αναλήθειές του, πιστή στη δική της μελλοντική μικρή που θα τυλίξει το χεράκι στη δική της γάμπα και θα κρατάει σφιχτά το κόκκινο κρόσσι της Ψυχής της.





Σάββατο, 3 Φεβρουαρίου 2018

Πυρήνας




Είμαι έξω από το πολυτελές σου σπίτι.
Ξύνω τους τοίχους περιμετρικά
σε όλο τους το ύψος.
Με υπομονή χαλάω την επίστρωση.
Φυτεύω τα πόδια μου στα παρτέρια σου
και σπρώχνω τις ρίζες μου στα θεμέλια
της Ζωής σου.
Τα κλαδιά μου εισχωρούν από τα παράθυρα.
Οι παραφυάδες μου γεμάτες μάτια και χέρια
παρακάμπτουν τα ακριβά σου έπιπλα
και περικυκλώνουν τον Εαυτό σου γυμνό
όπως χωρίς ρούχα κι άμυνες κοιμάσαι.
Πλησιάζω κοχλιωτά ανθάκια ακοής
στο στόμα σου
που παραμιλώντας
προδίδει κομμάτια Αλήθειας σου
κι ακολουθώντας τον αόρατο μίτο
διασχίζω τους υπόγειους λαβυρίνθους
που οδηγούν στην Ψυχή σου
κι εξακολουθώ να γκρεμίζω τα εσωτερικά σου τείχη
κι όλο πλησιάζω
κι όλο κοντεύω
στο απρόσιτο καταφύγιο όπου μου κρύβεσαι
από την πρώτη στιγμή που μου συστήθηκες.



-------------------------------------------
Στον Θοδωρή..


Πέμπτη, 25 Ιανουαρίου 2018

Ασυγχώρητα




Θα έρθει καιρός
που θα συγχωρέσεις τα παιδιά
για την τόση τους φασαρία
θα συγχωρέσεις τα πουλιά
που προσβάλλουν την αδυναμία σου
για αιώρηση
θα συγχωρέσεις τους αγγέλους
που δεν σου παρουσιάστηκαν ποτέ
θα συγχωρέσεις τους δαίμονες
που κατέκλυσαν τη σκέψη σου
θα συγχωρέσεις τον άσωτο Υιό
που πρόδωσε την ασωτία του
θα συγχωρέσεις τα λουλούδια
που διδάσκουν μαρασμό το καταχείμωνο
θα συγχωρέσεις την απουσία
που δεν μπόρεσε να γίνει δρόμος
θα συγχωρέσεις τη σιωπή
που δεν κατάφερε να γίνει χρυσή
θα συγχωρέσεις την αγάπη
που δεν σου επέτρεψε να την ελέγξεις
θα συγχωρέσεις το θεό
που αποφάσισε να μην υπάρχει
θα συγχωρέσεις το δάσκαλο
που δε σου τα έμαθε όλα
θα συγχωρέσεις τον κόσμο
που μένει πάντα ίδιος
θα συγχωρέσεις τη ζωή
που δε σε χωρά.

Θα έρθει καιρός
που θα τους έχεις συγχωρέσει όλους
και μέσα στη θνητή  αγιοσύνη σου
το μόνο που θα μένει
θα είναι να πράξεις εκείνο το Λάθος
που αιώνες απέφευγες
όχι για να δεις αν θα σε συγχωρέσουν οι άλλοι
μα για να λευτερώσεις από μέσα σου
την Εμμονή και την Τρέλα
που ασυγχώρητα
μια Ζωή παρακάμπτεις.











Τρίτη, 23 Ιανουαρίου 2018

Ισόβια




Δε θέλω να είμαι η αθώα
θέλω να με έχεις κατηγορούμενη 
να με ανακρίνεις
να σου απαντώ με τις αλληγορίες μου
και να πρέπει να με μεταφράσεις
για να τεκμηριώσεις το έγκλημα.
Θέλω να έχεις έτοιμο 
ένα κελί να με περιμένει
κι εσύ απ' έξω
αυτός που θα φροντίζει να μην το σκάσω
να μην αρρωστήσω
να μην κρεμαστώ.
Αυτός που θα με ταΐζει
θα μου φέρνει βιβλία
και θα μου ζητάς 
να σου γράφω ιστορίες 
απ' όλες τις αλήθειες 
που κυλάνε στο αίμα μου
για να βαραίνει η ενοχή μου
ώστε να μένω εκεί, ισόβια
γράφοντας μόνο για Σένα.






Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

Ανατροπή




Οι Άντρες μεγιστάνες του Χρόνου
διαχειρίζονται την ιεραρχία
και την προτεραιότητα
με σοφή τεκμηρίωση εστιασμένης σκέψης
κι επαλήθευση πολλαπλού δεκαδικού ψηφίου
υπολογιστικής λεπτομέρειας...

....μέχρις ότου 
εισέρχεται στο πλάνο
η Γυναίκα...

..κι ο Χρόνος καμπυλώνεται,
η Ιεραρχία κατεδαφίζεται συθέμελα,
η Προτεραιότητα σπρώχνεται ακανόνιστα 
μπρος στην πόρτα της,
η Τεκμηρίωση διδάσκεται αλληγορία,
οι Υπολογισμοί νοθεύουν το μέτρημα
κι η Επαλήθευση παραπλανεί τον εαυτό της
καθώς ο Άντρας σκέφτεται να γίνει
Επιστήμονας για να ερμηνεύσει, να ελέγξει
και ίσως να προβλέψει το Φαινόμενο,
ή Ποιητής για να το περιγράψει, 
ή Τρελός για να το ζήσει....



-----------------------------------------------
Αφιερωμένο στον ΔιΚό μου Τρελό.... που ΠΟΤΕ δε θα πάψω να παιδεύω.



Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

Τζιμάκος




Περασμένα μεσάνυχτα
κάθεσαι στο κοινό
με την αμηχανία της πολύωρης αναμονής,
με την ημέρα να σέρνει το νυχτικό της
ανάμεσα στις περιποιημένες γυναίκες,
σαν ατίθαση πιτσιρίκα που αρνείται 
να πάει για ύπνο χωρίς τον Έρωτά της,
-Έρωτας ο Τζιμάκος.

Κάθεσαι ώρα 
και περιμένεις να γεμίσει η άδεια θέση
στο μικρόφωνο
κι ο Τζιμάκος δε λέει να σηκωθεί
ή ίσως σού ετοιμάζει -ως είθισται- άγριο σκηνικό
στο θέατρο της Ζωής
προσποιούμενος γι' άλλη μία φορά 
ένα ρόλο πιο αληθινό από όλους.

Μ' ένα πονηρό γελάκι
σού κλείνει το μάτι
και σού σβήνει το φόβο του τί υπάρχει Μετά.

Μετά, φίλε μου,  ξεκινά η Μεγάλη Παράσταση
γιατί ο Τζιμάκος δίδαξε
πως η Ζωή δεν είναι τίποτε άλλο από ένα Θέατρο Παραλόγου
κι αν έχεις ένα λόγο να υπάρχεις Εδώ
είναι η Τρέλα σου
με την οποία ρε  μάγκα
πληρώνεις το εισιτήριο για την Μεγάλη Παράσταση
εκεί
όπου Αιώνια Έφηβος θα παραμονεύει ο Τζιμάκος....




Ένας Ευαίσθητος Ληστής








Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Δεν ξέρεις πώς..





Τα παιδιά κοιμούνται
μη φωνάξεις αν τρομάξεις
στο σημείο που υπάρχεις
γεννιέται ο πανικός
κλείνει το κέλυφος
δεν κουνιέται τίποτα
η συντέλεια δεν ξεκίνησε ακόμη
φοβάμαι -λίγο-
μα δεν προσεύχομαι
προσέρχομαι
ντυμένη  την αιχμηρή μου τρυφερότητα.

Αιώνες τώρα σε παρατηρώ
σπρώχνεις το Θηρίο σου στο αδιέξοδο
πεινά και δεν ξέρεις πώς να το ταΐσεις
χωρίς να σού φάει τα χέρια
κρυώνει και δεν ξέρεις πώς να ανάψεις φωτιά
χωρίς να κάψεις το βελούδινο τρίχωμά του
ιδρώνει και δεν ξέρεις πώς να το ηρεμήσεις
χωρίς να σού επιτεθεί
κουλουριάζεται και δεν ξέρεις πώς να το νανουρίσεις
χωρίς ο ψίθυρος να ξυπνήσει τους δαίμονές του.

Οι αθωότητές μας κοιμούνται
μη φωνάξεις αν τρομάξεις
θα έρθω ακόμη πιο κοντά
άσε ελεύθερο το Θηρίο
και τους δαίμονές σου
δε φοβάμαι πια
όπου κι αν μ' αγγίξεις είμαι φωτιά
είμαι τροφή
είμαι τρυφερότητα
έχω καλλιεργήσει πάνω μου
όσα χρειάζεται το Θηρίο
για να εξημερωθεί
ακόμη κι αν Εσύ δεν ξέρεις πώς.








Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

Η κοιλάδα με τις σκιές





Μια αγέλη ολόκληρη
ξυπόλητα αγρίμια
στην κοιλάδα με τις σκιές
θέατρο σκιών
καταπίνει τις αλήθειες.

Αιχμαλωτίζεσαι
φιμώνεσαι
τρέμεις
καταπίνεις το φόβο σου
επιζείς χορτάτος.
Ένας, μέσα στους πολλούς.

Σκοτεινιάζει.

Δε βραδιάζει.
Μέρα μεσημέρι
απλώνεται εκείνη η πνιχτή σκοτεινιά
που φιμώνει τα παραμύθια.

Έπαψαν να κλαίνε τα παιδιά.
Πεθαίνουν αθόρυβα στα κρεβάτια
αγκαλιά με τα ψεύτικα παιχνίδια τους.
Τα σκεπάζεις ευλαβικά
και προσποιείσαι πως δεν τα σκότωσες.

Φτάνεις και στο δικό μου.
Τεντώνεις την κουβέρτα
κι όμως δε με χωράει πια.
Οι αστράγαλοι ξεπροβάλλουν
σαν κόμποι σ' έναν λαιμό 
που έμαθε να τρέχει 
πάνω σε δρόμους κλειστούς
που τους έσκαβα πάντα με τα χέρια.

Απομακρύνεσαι.
Ό,τι σκέπασες, σκέπασες.
Όσα προεξέχουν
αλήθειες που δε θάβονται στις σκιές.

Ποτέ δεν έπαιξα με ψεύτικα παιχνίδια.
Μού τα χάριζαν έτσι,
μα στο πρώτο βάφτισμα
τους έδινα Ζωή.

Μόνη μου
μία αγέλη ολόκληρη
ξυπόλητα αγρίμια
στην κοιλάδα μου με τις σκιές.

Οι λύκοι μου ουρλιάζουν σκαρφαλωμένοι 
στη σωρό με τα φιμωμένα παραμύθια.
Τα σύννεφα πρόβατα αλαφιασμένα
συσσωρεύονται. 
Κοπάδια που πνίγουν το φως.
Σκοτεινιάζει.

Ποιος βλέπει να γράψει ιστορία μέσα στο σκοτάδι;

Αυτό το μαύρο -σαν σκιά- φόρεμα
δεν είναι κεντημένο από μαύρα γραμματάκια
κάποιας γραφομηχανής.
Είναι λουσμένο στον διάφανο πυρετό
του Φεγγαριού 
που πλέον δε χωρά κάτω από το σύννεφο
όπως δε χωράω κι εγώ κάτω από την κουβέρτα μου πια
όπως δε χωρά η αγέλη μου στην κοιλάδα με τις σκιές
όπως δεν φτάνουν πλέον δυο παλάμες να φιμώσουν τα παραμύθια.